Το executive search είναι συνήθως σχεδιασμένο για έναν μικρό αριθμό κρίσιμων προσλήψεων υψηλού διακυβεύματος (high-stakes), όπου η πρόσβαση στην αγορά, η εμπιστευτικότητα και η ποιότητα της τελικής λίστας (shortlist) έχουν μεγαλύτερη σημασία από τον όγκο. Το RPO, αντίθετα, είναι σχεδιασμένο ως μια ευρύτερη υπηρεσία εξωτερικής ανάθεσης προσλήψεων (outsourced recruiting). Μπορεί να καλύψει ένα εκτενές πρόγραμμα στελέχωσης, να ενσωματωθεί στις εσωτερικές διαδικασίες και να βοηθήσει την επιχείρηση να κλιμακώσει τις λειτουργίες της σε βάθος χρόνου.
Αυτό σημαίνει ότι τα δύο μοντέλα δεν πρέπει να αξιολογούνται με τα ίδια κριτήρια επιτυχίας. Το executive search κρίνεται από την ποιότητα μιας κρίσιμης τελικής λίστας και από το πόσο αποτελεσματικά διαχειρίζεται ο σύμβουλος τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών (stakeholders). Το RPO συχνά κρίνεται από την κάλυψη της διαδικασίας, τη ροή εργασιών (workflow), τη δυναμικότητα (capacity) των recruiters και την επαναληψιμότητα σε πολλαπλούς ρόλους ή επιχειρησιακές μονάδες.
Η σύγκριση αυτή έχει σημασία, καθώς οι εταιρείες μερικές φορές περιμένουν την ακρίβεια του executive search από ένα μοντέλο RPO, ή την υποστήριξη μαζικών διαδικασιών τύπου RPO από το executive search. Και οι δύο προσδοκίες δημιουργούν σύγχυση.